واقعیت

خیلی بده که روزگار میگذره، بزرگ میشی ،یاد میگیری،جلو میری،روحت هم بزرگ میشه و بعد یه جایی میبینی که اونای که الگوت بودن ،راهنمات بودن حتی یه جایی استاد بودن هنوز همون جا هستن،جا موندن ،در جا زدن و دیگه اون ابهت قبل رو برات ندارن و تو فقط دیگه دوستشون داری ،بی هم زبانی !

/ 13 نظر / 47 بازدید
نمایش نظرات قبلی
عباس

من هم این تجربه را دارن.

عباس

دارم!

آفرین

عالی بوددددددددددددددددددددددددددد

شیرین

اول كه ميخوام گله كنم كه خيلي وقته كه سري به ما نزدي و وقتي اپ مي كني بهمون خبر نمي دي ! بي وفا شديا ! دوم من اين تجربه را خيلي داشتم در مورد كسايي كه يه زماني يه آدم بزرگ بودن برام و حرفشون و رفتارشون الگويم بود. عجيبه كه هيچوقت هم از اينكه ازشون جلو زدم احساس خوبي بهم دست نميده

فاطی

شیرین جون حتی به وبلاگ خودمم سر نمیزنم انگار دوره اش تموم شد! همه اش شده facebook حتی نوشتن ها.بیشتر تنبلم تا بی وفا ممنون که هنوز بهم سر میزنی [چشمک]

ماشا

بر شانه ها ی شب خبر شومی روییده است چلچله در چنگ اژدها کبوتر به بزم کفتار کزکز گیسو در شهوت شعله... ...... به دیدارم بیا و نظر نازنینت را بنویس.

f

خوبی ؟ وبلاگ جالبی داری من هم یه سایت دارم اگه دوست داشتی بهم یه سر بزن راستی اگه مایل بودی منو به اسم بهترین های ایران لینک کن و بهم خبر بده تا منم شمارو لینک کنم . ممنون www.bestiran.ir

آفرین

عزیزم چرا نمی نویسی؟

ایمان

من این را بزرگ شدن خودم می دانم و یک جمله معروف برای خودم هم دارم: ایمان از افراد عبور می کند. درسته من با تلاش از افرادی که یه روز الگوم بودن سبقت می گیرم

زندگي است كه مي گذرد تويي كه تصميم مي گيري با آن بروي يا بماني و كاروانيان را نگاه كني...